Knakwurs

Het is zo moeilijk. Verschillende dingen staren me aan, vragen om aandacht. Als ik het een doe, moet ik het andere laten. Of erna doen, natuurlijk. Niks voelt als prioriteit, en tegelijk alles. Vanochtend al dingen gedaan die echt moesten, ben geheel vrij in mijn keuze. Het is de vloek van mijn voorkeur voor afwisseling, ik weet het, ik val in herhaling met deze verzuchting.

Nu ik aan het schrijven ben geslagen – heel even dan! – kijken de dingen me zuur en teleurgesteld aan. ‘Je zou toch met mij spelen?’ – zo voelt het. Ja-ha maar! En hoewel huishoudelijke taakjes me zoals wel eens eerder genoemd me een doorn in het oog zijn, krijg ik er toch de kriebels van. Ik besluit nu ter plekke dat ik het ga negeren tot morgenochtend. En dat dit een heel kort stukje wordt, ik had immers zo’n zin om een maxirok te maken? Eentje die zo lekker zwiert en die je kan dragen op hete, zomerse dagen met een topje erop. Ik heb inderdaad zin in de zomer. Ja, zin, daar zit het ‘m ook in.

Ik zal een voorbeeld geven van de actuele situatie: er staan twee nepkaarsen waar verse batterijen in moeten, zodat ze weer fungeren als nachtlampjes in de kamer van mijn kinderen. Dan zie ik nog staan op mijn nieuwe To Do-bordje dat mijn schilder- en illustratiewerk van mijn studieperiode digitaal gearchiveerd moet worden, dat ik de OTTO nog moet betalen voor mijn nieuwe maar erg leuke vestje en overigens maar €29,95! Er ligt een kapstokhaakje die nog leuk bewerkt moet worden tot een zwarte antiek-look. Vervolgens ligt er een sierspeld die ik nog moet bewerken met hars, een stekker die ik even op moet ruimen. Een minion die al veel te lang op de tafel ligt te niksen. Een speldendoos die me herinnert aan de maxirok en oja, ik wilde ook nog even een joggingbroek annex homepants maken van een goedkoop lapje tricot. Zie ik ook nog een lijstje liggen met muzieknummers voor iTunes, en verderop ligt er nog was die opgevouwen en opgeruimd moet worden. Oja, gut, nog een verlangelijst maken. Maar dan moet ik nog tuinstoelkussens uitzoeken, want die wil op de lijst. De radiator van de badkamer moet nog gelakt worden, de laatstgebreide sjaal nog geperst en en en… – even ademhalen – en en en ik ga maar gewoon wat doen. O, wacht, ik ben natuurlijk al wat aan het doen. Dat vergeet ik weleens, als ik schrijf. Dat zie ik gek genoeg niet als iets doen.

Nu moet niemand zich zorgen gaan maken, ik ben niet van het multi-tasken en kan prima relaxen. Bij zoiets grijp ik vaak als een soort reddingsboei naar de pen. Maar het is duidelijk dat ik in feite personeel nodig heb. Die de was doet, de boel opruimt, kookt, mij kopjes thee brengt en saaie dingen regelt zoals een retour regelen van een kledingstuk. Die de deur open doet en de telefoon aanneemt.

Klinkt dat verwend? Nouja, gemakzuchtig misschien maar het lijkt me vooral heerlijk. En ja, wie zou dat nou niet fijn vinden? Worden de ramen tenminste ook eens gelapt.
Anyhoo, ik ben hier al lang genoeg mee bezig. Het is tijd voor andere dingen, en snel, voordat mijn energie weer op is! (Of voordat de dag weer voorbij is).

Hoewel ik in een vorig blog opperde dat ik wellicht een armlastige en oververmoeide dienstmeid was geweest in een vorig leven en daarom nu zo afkerig van huishoudelijke plichten, kan ik mij ook prima voorstellen dat ik juist een dame – of heer – op stand was en mij niet hoefde bezig te houden met zulke aardse werkzaamheden en er op neerkeek. Dat ik daarom prompt in mopperstand val als ik met een omslachtige huishoudklus bezig ben. Vervelende zaken liet ik wellicht aan anderen over terwijl ik mijzelf verwende met uitgebreide high tea’s, inclusief heerlijke taartjes en andere zoetigheden. Misschien verklaart dat ook mijn drang naar lichtvoetig gezwam: misschien deed ik weinig anders.

Kortom: te veel te doen, teveel ideeën voor één mens. Het is net een fontein in mijn hoofd. Oja, fontein. Dat is waar ook, die wil ik ook nog in mijn tuin, een emmertjes-fontein het liefst, en hoe en waar en en en …

en en en…

en en en…..

Advertenties
Geplaatst in Raaskallen op niveau | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Van je af puzzelen…

VanDael-puzzel-g

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Nu ook al op eierdopjes??

Eidopjes LiLLa Pooh

Consequent in mijn organisch abstract, ditmaal op eierdopjes

 

Geplaatst in Creazione - LiLLa Pooh &zo | Een reactie plaatsen

Wie de wind waait, waait weg – de kracht van het onnavolgbare

Wie de wind waaitHoewel ik met regelmaat mijn neus in psychologische zaken steek, kan ik mij met dezelfde regelmaat ergeren aan hip gedoe rondom de menselijke geest. Een stukje rust vinden, mindfulness voor een gezonde balans. Even voor jezelf zorgen. Hoe je in je kracht komt. Een stukje van jezelf neerzetten. Burp. En nog een erge: ‘pas als jij van jezelf houdt, zal je je ware liefde vinden.’ Jemig, mag ik daar uit concluderen dat als iemand zijn of haar ware liefde nog niet heeft gevonden, die persoon nog stééds niet van zichzelf houdt? ‘Je hebt waarschijnlijk moeite met zelfacceptatie, negatieve overtuigingen, het masker durven af te zetten’, bla bla.

Steekhoudend? Geenszins. Ik zeg dan: bullshit. Een totaal niet hip wellness-woord. Heeft geen zen-lading. Slecht voor uw karma! Bullllshit bullshit bullshit. Zo doen we dat met karma. En dan lachen we even om onze eigen grap. Niet sympathiek maar erg lekker en het voorkomt het zijige gevoel dat snel de kop opsteekt bij dit soort hachelijke hypes. Karma is overigens wel een serieuze zaak, maar het is net als een spaarrekening: mocht er al veel van zijn opgebouwd, dan kunt u best eens een potje breken uit rebelsheid. Zo af en toe iemand een stomme trut vinden of een hartgrondige verwensing uitspreken naar een slome danwel egocentrische verkeersdeelnemer is zo erg nog niet, en is ook een lekkere en hartverwarmende verademing.

Ken ik nog meer van dit hip wellness-jargon? Vast wel, vast wel. Laat me eens denken. Nouja, ik moet toegeven dat ik omdenken niet zo erg vind. Dat komt ook vooral omdat ik het zelf al toepaste voordat het een naam had. Ik noemde het relativeren op het idiote af. Dat hoeft omdenken niet te zijn, je kunt het ook serieus aanpakken. Maar ik hou nu eenmaal van het idiote, het onnavolgbare. Eckhart Tolle heeft ooit een boek geschreven met de titel ‘De kracht van het nu’. Ja, die prijkt wel in mijn boekenkast. Maar wel naast het boekje ‘De kracht van het nu even niet’ van Ray Bennett, wat heerlijk de draakt steekt met het pretentieuze van het eerste boek. Dat ademt natuurlijk net zoals vele zelfhulp-boeken met een hoog spiritueel gehalte, ‘de maakbaarheid van je leven’ uit. In essentie niet verkeerd, maar lees teveel en je hebt een teiltje nodig.
Of minder ruig: een biertje of headbangen op een verdraaid fout eh bijzonder nummer van bijvoorbeeld Jan Smit. Hm, wacht even, dat wordt wel lastig. Goed, meezingen met Jan Smit. Of Nick en Simon. En headbangen kan wel op dat Thunderstruckmuziekje van AC/DC. Wat ik maar wil zeggen is dat enige rebellie in het leven wel verademend werkt. De schaapmodus (leuke en ladingdekkende term van mijn schoonzus) is weliswaar soms te adapteren bij bijvoorbeeld excursies, voor beslissingen qua inrichting van het eigen leven zeer onwenselijk, verfoeibaar, verwerpelijk.

‘De kracht van het nu even niet’ is ook een veel dunner boekje dan het origineel, maar ik heb veel meer gelachen. Het is inderdaad onzinniger maar gelijk ook meer nuchter en realistischer. Ja, dat kan. Wilde ik altijd zelf nog eens het boek ‘De kracht van onzin’ schrijven, was Jeffrey Wijnberg, psycholoog en een van mijn favoriete auteurs, me voor. Uiteraard heb ik dit boekje aangeschaft, als ik het dan niet zelf meer kon schrijven (althans: de titel niet meer kon gebruiken), dan moest ik het wel zelf even lezen. Het bleek meer om de ongerijmdheid van het leven te gaan, dit tegenover de zogenaamde maakbaarheid van het leven. De externe factoren zijn niet altijd beïnvloedbaar. En inderdaad, als je kiest voor meer sociale avondjes in je agenda, heb je minder rustige avondjes thuis. Als je in je carrière flink wilt doorgroeien, heb je minder vrije tijd en andersom. Dat zijn dus afwegingen waardoor sommigen zichzelf verwijten dat ze geen goeie partner zijn omdat ze geen zin hebben om mee te gaan naar feestjes. Of het gevoel dat je je potentie niet waarmaakt omdat je je vrije tijd zo koestert, knaagt aan je.

Mijn insteek zou anders zijn, zie titel van dit blog. Ik gedij zo vreselijk goed op onzin, op het idiote, dat ik vermoed dat ik in mijn vorige levens erg nare dingen heb meegemaakt of uitgespookt en wel klaar ben met grauwte en grimmigheid. Zegtu? Nou, dat ik vooral snak naar luchtigheid in plaats van zwaarte en ernst. Er valt heus een serieus gesprek met mij te voeren, maar de algemene toon is anders. Er zijn zaken die me zo omtrekken van verveling, waar ik acuut de dood in de pot bij voel. Implodering. Politiek, bijvoorbeeld. Management op hoog niveau: overleggen, lezen, vergaderen, dealtjes sluiten… urghh! Rondlopen in Almere of soortgelijke plaatsen doet ook mijn levenslustige hum de das om. Debatteren? Iemand overtuigen van mijn eigen visie? Hoezo? Laat toch iedereen denken wat hij wil. Natuurlijk heb ik ook mijn stokpaardjes en verontwaardiging over ellende in de wereld, laat dat duidelijk zijn. Laten we nog even doorgaan: naargeestige arthouse-films, dus zonder feelgood, zoals dat heet, wil ik ook niet zien. En strubbelingen in mijn eigen leven probeer ik met een idiote huppel* te overbruggen, voor zover dat lukt. Ik ben ook maar een mens, tenslotte.

Over die vorige levens: misschien was ik een arme arbeidster eind 19e eeuw en heb ik gewerkt tot ik er dood bij neerviel. Misschien heb ik wel eindeloos moeten poetsen, wassen en strijken. Zeer lange dagen moeten werken, de hele week door. Het zou mijn aanhoudende, hardnekkige weerstand tegenover het huishouden verklaren. Enkel te overbruggen met oppeppende muziek, om een huishouden van Jan Steen enigszins te vermijden. Het liefst natuurlijk met idiote muzieknummers, dat snapt u dan wel. Daar heb je dan weer ‘de kracht van het onnavolgbare’. Mogelijk noem ik het dan toch ‘de kracht van idiotie’ maar idiotie is weer een aangeboren onnozelheid, wat duidelijk en absoluut niet de lading dekt. Ik kom wel uit een ei maar zeker niet uit een kleurboek. En wat de betekenis van de titel betreft: die moet ik nog verzinnen. 🙂

*wellicht de titel voor een nieuw boek: de kracht van het huppelen!

Geplaatst in Raaskallen op niveau | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Rood

red-bloodDood
Ademnood
Dolkstoot
Goor stinkend brood
Kokosnoot
Botervloot
Een moot
Gebakken vis


(Te veel Games of Thrones gekeken)

Geplaatst in Diversch | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Wit

Alle sneeuwvlokken op het hagelwitte pad
Hebben net hun eerste vlucht gehad
Ze snijden door de kou naar beneden
Vanuit de toekomst
Naar het verleden
Draaien en dwarrelen
Zo zacht lijkend
Maar vlijmscherp koud
Want vallen ze eenmaal neer
Dan is de vlucht voorbij
De eerste is gelijk de laatste keer
Daarna is er niets meer
Behalve het hagelwitte pad
Dat wit blijft
Zolang de kou heerst
En dan verandert het wit genadeloos in grijs
Het wordt bruut vertrapt
Vermengd zich met klei en vuil
Totdat het nog minder is
En minder
En ze niet meer iets zijn

Winter-achtergronden-winter-wallpapers-winter-landschappen-8

Geplaatst in Gebazel | Een reactie plaatsen

Het euvele brein

Soms vraag ik mij af of andere mensen ook zoveel dromen als ik. Niet het wakkere dromen, over mogelijkheden die langsschieten. Over grote liefdes die nog langs mogen komen. Maar over het nachtelijk dromen, de onnavolgbare beelden die telkens in elkaar overvloeien.
Zijn er meer mensen die de verschillende fases in dromen bemerken? Weten sommigen dat ze in het begin abstract dromen en dat het steeds ‘logischer’ wordt? Of ben ik de enige die zo droomt? 
Het is nauwelijks na te vertellen, wat ik in de eerste fases droom. Wat er verderop gebeurt, zijn variaties van vakanties, uitgaan, in Amerika belanden, het verliezen van tas, slippers of iets anders. De weg kwijtraken, de trein missen – of de verkeerde pakken, oude vrienden zien, weer op school belanden, op een oude werkplek zitten. Naar de wc moeten maar nergens een behoorlijk toilet vinden, kunnen vliegen, rondfietsen in een heel ander ogend Amsterdam maar waar ik wel vreemd genoeg goed de weg kan vinden.

Het leukste is natuurlijk de lucide droom, dat ik merk dat ik droom. Mogelijkheden dan te over, zoals out of the blue een knappe loslopende man overrompelen, maar die blijken jammer genoeg niet altijd tevoorschijn te komen. Je zou denken dat, als je je ervan bewust wordt, je je droom volledig naar je hand kunt zetten. Niet dus, tenminste ik niet. Wel kan ik bepalen hoe ik reageer op mijn droom.
Ik heb overigens weleens een vriendin, die in mijn droom verscheen, verteld dat ik wist dat ik droomde. Ze reageerde even enthousiast als ik, hoe onwerkelijk is dat? Vaak genoeg vergeet ik het al weer jammerlijk snel, of word ik wakker. Als je bewustzijn wakker wordt, volgt het lichaam kennelijk ook vlot.

De stad Amsterdam in mijn dromen ken ik al erg goed, tussen mijn vrienden en familie duiken oude bekenden op, maar ook acteurs uit series die ik misschien te vaak heb gezien. Zo vergezellen Carry en Samantha uit Sex and the City me regelmatig als ik ga stappen en ben ik soms een van de Friends. Best geestig om te merken, als je wakker wordt. Mijn haar is regelmatig ineens totaal anders van kleur of lengte; dan ben ik ineens blond of koperrod en kort gelokt. In mijn dromen ren ik heel veel – in het echt minder, mijn rug gaat dan teveel mekkeren – en ik zwem ook graag. Frustrerend is dan wel dat met regelmaat de zwembaden geen water hebben, of dat ik hinderlijk genoeg mijn badpak vergeten ben. Waar die is gebleven, is dan ook een mysterie.
Soms koop ik met mijn ex een wasmachine, die rare geluiden maakt. Ontdek ik in mijn huis een extra etage, waar ik totaal euforisch van word. Waarom heb ik dat nooit eerder gezien, vraag ik mij dan verwonderd af en zie er gelijk een fantastisch atelier in. Loop incidenteel nog door de Lange Nering, de dynamische winkelstraat uit mijn geboortedorp Emmeloord, beland ineens terug in het modelokaal van de kunstacademie of in een modewinkel- of bedrijf waar ik mijn werk niet afkrijg omdat ik afgeleid word door een andere droom die er af en toe doorheen snort.
Soms herinner ik me in mijn droom dat ik nog steeds een studentenkamer heb, naast mijn eigenhuis, waarin als ik daar beland, nog steeds redelijk vers brood blijkt te liggen. Dan weet ik ook niet meer waar ik nou zou moeten slapen, omdat dat ook als thuis voelt.

Nu, in mijn secretarieel gezien werkloze periode – mijn creatieve carrière staat nu in modus ‘vrij werk’, die ik naast het solliciteren graag beijver – zijn mijn dromen dynamischer dan mijn werkelijke leven, een gek idee.
Ooit heb ik mijn dynamisch gedroom toevertrouwd aan een coach, die zich afvroeg of ik ‘s ochtends niet totaal uitgeput wakker werd. Ik wijt dat eerder aan mijn aard als avondmens, dan aan mijn dromen. Maar toch, houdt dat brein van mij zich nou nooit stil? Zelf ‘s nacht dus niet?

Overdag is het ook een fontein, vol ideeën, herhalende gedachtes, scenario’s voor nieuwe verhalen en titels voor niet-geschreven boeken of websites. Leuke woorden, dingen die nog moeten, dingen die ik wil doen maar nog niet mag, afspraken die nog gemaakt moeten worden, en als dat afwezig is, hoor ik vaak muziek. Je zou denken dat mijn hoofd nogal een adhd-brein heeft, zo vaak dat het zigzagt, schakelt, analyseert, formuleert, prioriteert, lijstjes maakt, enz. enz.
Hoe krijg ik dat in godsnaam stil? ‘s Nachts heb ik er weinig invloed op, overdag kan ik mijn brein godzijdank het zwijgen opleggen door creatief bezig te zijn, televisie kijken en natuurlijk ook een wijntje, alhoewel ik liever alcoholisme niet in de hand wil werken. Dat dus met mate.

Vannacht heb ik gedroomd dat ik mijn slippers kwijt was, over een vrouw die vertelde hoe ik met behulp van een Scooby-Doo-achtige draak, die dus ook enigszins hondachtige uiterlijkheden bezat, mijn object van verlangen zou kunnen veroveren. Als ik een of andere taak zou voltooien, die ik me nu niet meer kan herinneren, zou ik enkel nog op de synchroniciteit moeten vertrouwen en dan zou alles goed komen.
Nou, daar vertrouw ik dan maar op.. wanneer dat dan ook maar is.

 

 

 

Geplaatst in Gebazel | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Pas de peuple

Hoe kort het was, of was het lang
Het duurde
Het kwam onverwacht
Niet zozeer een aderlating
Meer een verzuchting
Dat het was
Voordat het begon
En in die tussentijd
Weer vertwijfeling

Altijd en
Zonder meer
De gedijing ten spijt
De verzuchting  kwam weer
Onophoudelijk en telkens opnieuw
Kringdraaien maar toch
Vliegend op en neer
Hoog en laag
Gesukkel of gedraaf

Is het wel of illusoir
Beneden of boven
Waar in te geloven
Omkeren of vooruitlopen
De ene droom is de andere niet
Wat gebeurt komt weer terug
Gevraagd of desondanks
Zwevend langs
Afgronden of vergezichten
Afkeren of omarmen

Optrekken dan maar
De zoveelste beweging
Maar niet dezelfde
Zonder iets
Is het alles

dendaz-g-zw

Geplaatst in Diversch, Gebazel | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Vergiftigde gummiberen

GummibeertjesNa inventarisatie van gepolariseerde emoties, kunnen wij niet langer de status quo benoemen als standaard. De situatie is lelijk uit de klauwen gelopen en door hoog oplopende emoties vanwege wanpraktijken van mevrouw D. te E.  is mishandeling voorgevallen in vorm van een kanon giftige gummiberen tegen ramen van haar woning door de heer S. te E.

Mevrouw D.  was niet op de hoogte van de oneetbaarheid van de gummiberen en heeft verheugd enige gummiberen van het raam geplukt en geconsumeerd. Zij ligt nu in kritieke toestand in het ziekenhuis.
De heer S. te E. voelde zich ernstig gekrenkt, zo zei hij, doordat mevrouw D. als therapeute zijn problemen niet serieus nam. “Ze kwam met idiote voorstellen zoals één keer per week een uur lang naar de foto van Ad Visser kijken. Ik heb last van depressie en ze was van mening dat Ad Visser op de lachspieren zou werken. Ik vertelde dat ik Ad Visser geen grappige man vond, dat was juist de clou zei ze. En let vooral op zijn jasjes, zei ze.”
Tevens had ze opruimen van het huis als therapie voorgesteld. “Maar het bleek dat het om háár huis ging, en niet om het mijne. Dus ik zat haar een beetje te helpen, terwijl het bij mij thuis inderdaad een bende is. Maar ja, daarna had ik geen energie meer om bij mij thuis aan de slag te gaan. Met een depressie heb je niet zoveel energie en daardoor moest ik weer uren bijkomen.”

Geen goede zaak, vindt dokter Weuningen, gespecialiseerd in counsellingtherapie voor professionals in de zorg. “Het is natuurlijk van belang dat ook de therapeut gezond is, zodat hij een helder en objectief zicht blijft houden op de gesteldheid van de cliënt. Wij vragen ons af of mevrouw D. wel capabel is om therapie te geven, gezien de gemelde omstandigheden. Het is natuurlijk een ernstige zaak als ze misbruik maakt van cliënten. Zeker als het om een kwetsbare groep gaat, de mensen die met een depressie kampen. Als ze eenmaal een therapeut hebben gevonden, hebben ze meestal niet meer de energie en zin om een andere te zoeken. Het is natuurlijk klachtgerelateerd – waar komt de depressie vandaan? – of er wordt uitgeweken naar een andere therapeut.
Maar als de cliënt een depressie heeft met ernstige fixatie op de zinloosheid des levens – er is immers niet echt een ‘zin’, deze moet men echt zelf creëren – is zo’n actie toch erg lastig. Soms wordt familie ingeschakeld om dit te bewerkstelligen, maar vaak geeft de cliënt toe aan de wensen van de therapeut. Het gedrag van mevrouw D. is echt schandalig en ze moet inmiddels voorkomen bij de Tuchtraad. Het is mogelijk dat ze haar vergunning moet inleveren, aangezien de heer S. waarschijnlijk niet de enige cliënt is waar ze misbruik van heeft gemaakt.
“Ze zei ook vaak: je moet niet denken, maar gewoon doen. Veel dingen doen, maakt niet uit of ze zinvol zijn of niet. Maak een ratjetoe van je hersenpan,” licht de heer S. toe.  “Ik vond dat een erg lastig advies. Ik heb maar weinig energie, dus het kwam er niet van. Ook natuurlijk omdat ik al mijn energie verbruikte bij het opruimen van haar huis.”
Het bleek dat de heer S. haar heeft geholpen bij het verslepen van spullen, meubels, het verven van de muren en enkele meubels. Het repareren van diverse apparaten, tuinieren en het meedenken aan oplossingen om een opgeruimd huis te houden.
Bij de vraag waarom hij vergiftigde gummiberen had gebruikt en hoe hij op het idee is gekomen, gaf de heer S. de volgende verklaring: “Omdat ik door het harde werken mijn normale portie van twee zakken gummiberen per dag niet meer wegkreeg – dit deed ik altijd ’s middags, rond een uur of twee – had ik op een gegeven moment veel te veel gummiberen over. Ik vond het echt te gek worden dat ik mijn eigen huis niet op kon ruimen omdat ik zo bezig was met de hare, dat ik agressieve gedachten kreeg. Ik ben uren bezig geweest met het in gif dopen van de gummiberen en het zoeken van een geschikte gun waardoor ik één keer alle gummiberen op haar slaapkamerraam kon schieten. Ik moet zeggen: ik heb me nog nooit zo tevreden gevoeld. Al bij het voorbereiden heb ik mijzelf betrapt op sadistisch gegniffel en toen ik de gummiberen op haar raam geplakt zag, heb ik het uitgebruld van plezier.” Bij de vraag of hij een nieuwe therapeut gaat zoeken, reageert de heer S. afwerend. “Ik heb besloten om mezelf te specialiseren in vergiftigd snoepkanonwerk, teneinde mensen te straffen die misbruik maken van depressieve mensen.” De opmerking dat hij er eigenlijk best goed uitziet voor iemand met een depressie, valt bij hem in het verkeerde keelgat. “Je kunt op heel veel manieren depressief zijn. Ik zit nu in een agressieve fase maar ik wil dit productief gaan gebruiken. Ik wil ook mezelf inzetten voor mensen met dezelfde problemen.” De heer S. is ook een boek aan het schrijven over het omgaan met misbruik van therapeuten, met tips hoe je dit kunt tegenhouden. Hij is ook bezig met het opzetten van een website over leuke opberg-oplossingen in en rondom het huis. “Inclusief een stuk over het zelf repareren van apparaten. Het blijkt dat een heleboel mensen niet weten hoe ze bijvoorbeeld een lamp kunnen fixen. Ze zijn dan bang voor electrische schokken, terwijl de ingreep minimaal is. Dat soort dingen.” Hij verexcuseert zich vanwege een afspraak bij zijn buurvrouw, waar hij ook iets heeft gerepareerd – inmiddels heeft hij er tijd voor, omdat mevrouw D. in het ziekenhuis ligt – en waardoor hij nu een stuk taart met iets extra’s van haar krijgt, zo heeft ze verteld.
Voor mevrouw D. is het afwachten of ze de Tuchtraad nog haalt. Vergiftigde gummiberen zijn in ieder geval wel effectief.

Geplaatst in Diversch, Enigszins verhalend | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Mood swing

Kent u dat gevoel? U draait een muziekje en pikt zo een andere stemming op. Luisterde ik net nog naar ‘Burning’ van Ludovico Einaudi, wat me een licht melancholisch c’est la vie-gevoel gaf en ik bijna proza wilde gaan schrijven. Komt daarna Jimmy James met zijn ‘I’ll go where your music takes me’ waardoor je prompt in een zorgeloos verliefde bui belandt.
Ik zit de nummers af te luisteren die ik laatst heb toegevoegd aan mijn muziekverzameling. Dit is echter een trits met zeer uiteenlopende muzieksoorten dus dan hip ik met deze ‘onlangs toegevoegde’ playlist van het ene gemoed in het andere. Na Jimmy krijg ik het wat idiote fifties-nummer ‘Papa oom mow mow’ van The Rivintons te horen. Ja, ik hou ook van fifties-nummertjes, ze zijn zo lekker vrolijk.
En dan volgt de laatste dans van Indila, waar je door de muziek (niet zozeer de tekst) zin krijgt om het object van je verlangen te verleiden, te overrompelen. Volgt daarna ‘Since I fell for you’ van Lenny Welsh. Dan volgt er bij mij een diepe, bakvisserige zucht. Om dan te belanden in het vrolijke jumpy nummer van Meghan Trainor, de ‘Walk of Shame’.

onionswing-gZou het wel gezond zijn om zo snel van stemming te wisselen? Ben ik een stemmings-kameleon? Van mezelf al wisselvallig? Nouja, als ik in een vrolijke bui lelijk mijn teen stoot, haal ik niet mijn schouders op. Dan gaat mijn keelgeluid van bevallig vrolijke noten die ik meezing op fijne nummers naar een oerbrul en een verongelijkte vloek. Ja, een teenstoting verstoort mijn gemoed, zonneklaar. En ja, misschien heb ik wel wat temperament maar dat kan ook leuk zijn. Dat snelle verschuiving van mijn hum biedt zeker voordelen. Mocht ik boos op iemand zijn, dan blijft dat niet heel lang hangen. Natuurlijk is dat afhankelijk van de reden, maar in de regel kun je het snel met me goedmaken en blijf ik in ernstige gevallen niet lang rancuneus. Meestal verzin ik –bijvoorbeeld door toestanden in de liefde- debiele wraakscenario’s die vooral op de lachspieren werken bij mij en mijn vriendinnen en daardoor erg heilzaam werken voor mijn gemoed, maar praktisch nooit worden uitgevoerd. Niet alleen voel ik me dan gewetensbezwaard maar tevens gaat dat ernstig ten koste van mijn karma en dat is toch een hoog goed voor mij. Bij de rancuneuze stemming vind ik overigens Pink, Anouk en Alanis Morrissette altijd erg lekker werken.

In het algemeen hoor ik dus graag oppeppende, vrolijke nummertjes van uiteenlopende genres. Meuknummertjes van vroeger zoals ‘Stiekem gedanst’ van Toontje Lager zing ik vrolijk gestemd mee. Zelfs het ‘Marry Me’ van Jason Derulo zing ik mee, terwijl ik de man nog moet ontmoeten tegen wie ik ja zou zeggen. Vermoedelijk nooit, want hoewel ik heus geniet van een bruiloftceremonie en nogal een romanticus ben, het idee getrouwd te zijn bezorgt me een ongemakkelijk, verstikkend gevoel waar ik me graag aan ontworstel. Misschien ben ik in een vorig leven getrouwd geweest met een rotzak van een vent – of een vrouw, want wie weet was ik wel een man, en dan hebben we het over een kreng van een wijf – en kijk ik daarom wel uit om in het huwelijksbootje te stappen. Maar ik dwaal af.

Afdwalen naar naargeestige of aangrijpende nummers doe ik inderdaad liever niet. Met liefdesverdriet jank ik overigens zelfs bij Marco Borsato (sorry, Borsato fans!) maar als er niks aan de hand is, blijven sommige nummers me te krap bij de strot grijpen. ‘Bird of Paradise’ van Snowy White kan ik niet aanhoren, evenals ‘Shine on you crazy diamond’ van Pink Floyd.

Rest me nog de vermelding van de enigszins oriëntaalse muziek, vooral met duduk. Dit is een Armeense fluit, voor diegenen die het zich afvragen. Het heeft een dromerige, oriëntaalse klank en werd oa. gebruikt voor filmmuziek van ‘Gladiator’ en ‘Kingdom of Heaven’. Met wat zwoele strijkpartijen en melancholische melodielijnen met meeslepende/opzwepende stukjes die dan weer afzakken naar weer wat dromeriger en langzamer geheel. Het is verzinkende muziek, waar de eeuwigheid doorheen klinkt. Niet ieder zijn ding, wel de mijne.

Ik verzink graag.

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Diversch, Raaskallen op niveau | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen