Een omelet

Daar lig je dan
Kwetsbaar in de pan
Te pruttelen
Omringd door rode tomaten
Je mooie gele kop geplet

Door een.. eh.. hè, hoe heet zo’n ding nou ook alweer?

Kent u dat? U bent bezig met een goed verhaal, of een geweldig gedicht. En ineens kunt u niet meer op een bepaald woord komen. U weet misschien de eerste letter, u kakelt naar uw omgeving dat u zoekt naar een woord dat begint met een ‘k’ met een omstandige uitleg van het begrip waar u naar op zoek bent op uw harde interne schijf.
‘Het klinkt als’, roept u ook nog wel eens, maar niemand begrijpt u. Of ze noemen net de verkeerde woorden. Zo’n vijf of tien minuten later weet u dan ineens het woord weer en u roept het luidkeels uit, vergezeld van een triomfantelijk ‘Ha hàà!’ om dan flauwe protestkreten te horen van uw gezelschap dat dat niet eens met een ‘k’ begint en ook niet klinkt als het woord wat u opgaf als vergelijkbaar.
Een nauwe zijstraat hiervan is de black-out in een prettig gesprek. Een dialoog die wat langs onderwerpen heen meandert, en dan ineens is er een moment dat men wordt afgeleid. ‘Waar hadden we het ook alweer over?’ vraagt de een, om de draad van het gesprek weer op te pakken. Gek genoeg kan de ander de draad dan ook even helemaal kwijt zijn (of deze was helemaal niet zo geïnteresseerd aan het luisteren als hij of zij voordeed) en noemt dan het onderwerp van veel eerder in het gesprek. U had het bijvoorbeeld eerst over schoonfamilie , die zich met kerst nogal misdroeg, met wat illustraties. Daarna verzuchtte u beide dat januari in dat opzicht best rustig was, daar ging u even heen-en-weren. Vervolgens werden voornemens bespot, voornamelijk het droogstaan. Geheel niet nodig als je niet zo vaak naar een drankje grijpt. Dit voornemen is ook meer iets voor mensen die moeite hebben om het te laten staan, vermoed ik. Van af en toe een drankje of twee, drie, raakt niemand vergiftigd me dunkt. Ik dwaal af. ‘Afdwalen is zegmaar echt mijn ding’ zou een goeie titel zijn voor een boek van mijn hand. Vervolgens heb je het over een lekker drankje, Tunel bijvoorbeeld. Een verdraaid lekker anijslikeurtje. ‘Takkensap’ heet het ook wel. Ik drink het amper, maar ken het wel. Dan zegt de ander dat die vooral verzot is op gestampte muisjes. De eerste persoon hoort ‘muisjes’ en begint een relaas over een nachtelijk voorval met een muis. De black-out volgt. ‘Waar hadden we het ook alweer over?’ vraagt de een. De ander denkt even na en zegt dan: ‘schoonfamilie’. Het overkomt mij nogal eens. Gelukkig weet ik vaak de weg weer terug te traceren of het me ineens te herinneren. Dat dan weer wel.

Nu heb ik dit stukje geschreven en ik weet nog steeds niet het woord voor dat ding waarmee je pannekoeken en eitjes en soms ook gebakken aardappeltjes mee omflappert. Geen pollepel, natuurlijk. Een panne.. – wacht, komt daar iets? Eennnnn…
Nog steeds blanco. Ik vraag het zoonlief.

Een spatel.






Dit bericht werd geplaatst in Diversch. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s