Als ik maar (overweldigende zucht) van je mag houden

Zuchten, een fijne bedoening. Heb eerder ook weleens over variabelen gesproken, ik noem de gefrustreerde zucht en de weldadige zucht. Nu is er een ook nog een smartelijke zucht, waarin het dubbele gevoel van de zoete kwelling huist. De onbeantwoorde liefde, de prille interesse in de ander, vergezeld van wanhoop omdat signalen niet duidelijk zijn want alles kan op zoveel verschillende manieren worden bedoeld. Zegt het objêt de désire dat hij of zij het zo druk heeft – bij bijvoorbeeld een aanzetje voor een zogenaamd nonchalante uitnodiging om iets af te spreken – en legt deze omstandig uit waarom, wordt de blik naar links boven gericht: wat betekent dat? Heeft de persoon geen zin en legt deze daarom zo uitgebreid uit waarom het er niet van kan komen, of is het juist omdat deze persoon graag zou willen en de ander niet wil laten denken dat het een smoesje is? Dat daarom zo gedetailleerd wordt gesproken over de reden, de achtergrond.
En dat naar linksboven kijken, schijnt ook iets te zijn. Iets met de schrijfhand en of je iets bedenkt of herinnert. De blik naar boven, danwel naar de kant waarmee je niet schrijft, schijnt construerend te zijn. De blik de andere kant op, iets lager, geeft aan dat er aan iets wordt gedacht dat op onze harde schijf staat. Herinnering, planning, alle dingen die je al weet.

Het kan ook nog gebeuren dat mensen je buiten of in de kantoorwandelgangen voorbij lopen zonder een blik van herkenning en dus ook geen groet. Een welbekend fenomeen, het in gedachten verzonken zijn. Hoe lager de blik, hoe meer verzinking én hoe meer emotie. Herinner ik mij (inderdaad, er komt weer een terzijde) ineens een vrouwelijke voorbijganger waar ik mij kapot van schrok: haar blik was niet omlaag maar compleet naar binnen. Je kunt het een zombie-blik noemen, een catatonische staar, maar het was doodeng om te zien. Ik vermoed dat de vrouw geestelijk niet in orde was, ik zie zoiets nooit.
Afijn, terug naar het romantisch geneuzel. De smartelijke zuchten van verlangen, je kunt niet anders dan ze ondergaan. Je ontvangt misschien een leuk compliment van je begeerde object, ‘wat ben je toch geestig/slim/etc’ aangevuld met een scheef, klein en vooral compleet onweerstaanbaar glimlachje. Je glimlacht terug, bakvisserig, zwijmelig, je bewegingen zijn wat vertraagd, de hele wereld is even in slow-motion. (Vandaar dat je soms ook ergens tegenaan kunt knallen, in je beleving ben je nog niet zo dichtbij dingen als deuren etc). Als je weer alleen bent, volgt er zo’n diepe zucht. Een tikje beverig vanwege het fijne moment en dat het je even prettig van slag heeft gemaakt en vanwege het ingehouden verlangen.

Nu ben ik zelf niet zo voor onbeantwoorde liefde, hopeloos inefficiënt en vooral lullig als je in je eentje zit te bakvissen. Soms blijkt simpelweg dat de persoon in kwestie al een lief heeft, en zul je moeten afkicken tenzij je het niet als een belemmering ziet, maar juist meer als een uitdaging. Eens kijken hoeveel hij van zijn vriendin houdt, of zij van haar vriend. Niet mijn stijl, maar er zijn vast wel wat minder consciëntieuze mensen die hun verleidingstactieken dan toch inzetten. Misschien wordt het objêt de désire nog wel meer aantrekkelijker door hun aanhangsel.
Het kan natuurlijk ook zijn dat de gewenste relatie maatschappelijk not done is of ongelukkig uitgekozen. Een erg groot leeftijdsverschil, iemand kiezen uit een totaal ander milieu – wat natuurlijk best kan, maar zoiets kan ook botsingen geven, qua mentaliteit en ethos etcetera. Of je bent nog niet toe aan je coming out waardoor je verlangen niet zichtbaar is voor anderen. En ook een veelvoorkomende reden waarom mensen in hun smartelijk verlangen blijven hangen: te bang zijn om afgewezen te worden.
Of te verlegen om doortastend te zijn, wat meer te flirten, een move te maken.

Ik herinner mij een scène uit de film ‘Liever Verliefd’ van alweer wat jaren geleden, waarin Sander (Romijn Conen), een gevoelige pianist, die in de film al snel voor Anna valt (een rol van Miryanna van Reeden), eerst een onbeantwoord verlangen naar de danslerares (leuk gespeeld door Wendy van Dijk) heeft, waarvoor hij de kinderen met piano tijdens dansles begeleidt. Hij schrijft uiteindelijk een lied voor haar, de kinderen zingen mee. Op het moment dat hij het lied laat horen, staat helaas ook haar plots opgedoken vriend erbij. Een nogal ongelukkige timing. De laatste woorden ‘dat ik van je hou’ slikt hij bijna in, natuurlijk ook een erg pijnlijke situatie. Nou ja, daar moest ik aan denken toen ik de zin op typte ‘als ik maar van je mag houden’.

Als ik je maar even zou zien 
Een glimp, een flits, een seconde van de dag
Als ik je maar even zou zien
en ik terug naar je glimlachen mag
Dat je me nog even ziet, me herkent, en me groet
Dan is mijn dag weer helemaal goed

Als je even mijn naam noemt
Misschien slechts een enkele keer
Toch even je stem horen
Elke dag weer
Dat ik je zie, en ruik en …bijna voel
Dan ben jij precies wat ik bedoel

Als ik maar ik van je mag houden
Even maar, liefst voor altijd
Als je maar weet dat jij het voor mij bent
En dat ik mijn vingers voor je opensnijd
Dat ik voor je bloed, voor je huil en dat je al onder mijn huid zit
Jij bent mijn op mijn huid vastgekoekte bison kit
Ik pulk je niet weg, ik koester het plekje 
Beschouw het als mijn meest dierbare vlekje

Als ik maar met je mag sterven, 
Even maar, een kleine dood
Dan is mijn dankbaarheid en liefde
heel erg groot
Ik hoop dat er een moment komt waarop je me echt zult zien
En dat je me dan zachtjes kust, heel misschien..

Na deze kwijlerige bakvisserij, zou ik ook nog kunnen proberen om er daadwerkelijk een muzieknummer van te maken (piano of gitaar, beide kunnen beladen worden uitgevoerd). Ware het niet dat ik naast onzinnige liedjes ook nog serieuze taken heb om uit te voeren, die mogelijk leiden naar waanzinnig succes. Mocht dit niet geval zijn, dan kan ik terug vallen op mijn Staatsloterij-lot die mij mogelijk onmetelijke rijkdom toebedeeld. In dat geval – van onmetelijkheid – ga ik misschien wel proberen om de muziek-bizniz in te gaan om daar met een hitje onsterfelijk te worden. Wat wil een mens nou nog meer? Ha, een kerst-hitje! Als dat goed lukt, word je zelfs nog gecovered – hoe leuk is dat?! Misschien gooi ik gewoon in bovenstaande tekst een kerstbelletje, stop ik er een opzwepende vrolijke upbeat in en gil ik af en toe ‘christmaaaasss’ er door heen. U merkt het wel.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Raaskallen op niveau en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s