Snow combs

 

Spreek het maar eens uit. Snoeuw coeumbsz, bekt lekker, romig. Wat zijn het ook alweer voor dingen? Eerst maar eens kijken bij mijnwoordenboek.nl, maar die heeft geen enkele vertaling ervoor. Als ik het woord google, zie ik bij ‘afbeeldingen’ haarkammetjes met ijsachtige frutsels en als ik dan nog verder kijk, zie ik ‘Snow Comb for Cross Country Skiing’ staan, het object zelf lijkt op een kam en het is mij niet helemaal duidelijk waar het precies voor dient. Ja, een soort ski-object. En ik dacht nog wel dat het een gebakje was, in eerste instantie.. Ga ik daar op googelen, blijkt dat er kammetjes voor gebak zijn. Zonder snow. Er zijn dan wel snowskin mooncakes. Probeer dat maar een paar keer te zeggen, uw tong raakt in de knel.

snow-comb

Een snow comb – vermoedelijk om mee te skieën, een alternatief voor een snow board? Ook mogelijk iets om sneeuwvelden mee te kammen – mooooooie streepjes, why not?

Afijn, kent u dat? Er rolt een woord van uw harde schijf, als iemand een vraag stelt waarvan u niet eens zeker weet of u het antwoord weet. En hoppelepop (ja, dat woord bezig ik nog steeds, ook al zijn mijn kinderen inmiddels boven de 12 jaar), daar zegt u ineens iets waarvan u later mogelijk achter uw oren krabt. Onlangs vroeg iemand mij wat ook alweer het huishouden doen in het Frans is. Zonder na te denken, antwoordde ik: ‘faire le ménage’ – alsof het niet al een tijd geleden was dat ik in het Frans had geconverseerd, laat staan de term had gebruikt. Faire le ménage is immers niet zo mijn ding, zoals de meesten wel weten. Niet dat het zo’n smeerboel is bij mij thuis, maar de stofzuiger, l’aspirateur – die moest ik even opzoeken – gaat lekker lang mee.
Overigens kan ik me nog de reclame herinneren met een stofzuiger die allemaal beestjes opzoog. Beestjes?!?! Ik gruwde onmiddellijk van het idee, stof is toch gewoon dood spul? Stof is stof, for godsakes. Don’t mess with me! Afijn, nooit naar Micropolis bij Artis gaan als je niet de huisvrouw van het jaar wilt worden. Horror! Je koopt waarschijnlijk elke week een nieuwe tandenborstel, dat soort dingen. Het zal inmiddels een half jaar geleden zijn, misschien langer,  dat ik er ben geweest. Nog steeds staat het op mijn netvlies gegrift, ook al probeer ik de opgedane kennis uit alle macht te vergeten.

Maar ik dwaal af. Dat woorden zomaar opduiken, vanuit het niets. Overigens gebeurt dat ook als ik mijn mening moet onderbouwen. Of ik heb een grandioos talent voor uit mijn nek lullen -excusez le mot- of ik tap uit een geweldig onderbewustzijn, danwel een collectief oergeheugen. Ik denk zelf het laatste alhoewel de pragmatici om mij heen en wellicht wat lezers het hoofd zullen schudden om zoveel dommigheid. Natúúrlijk klets ik uit mijn nek. Je hebt toch Rietveld gedaan? Dat leer je daar toch? Hoe moet je anders je kunst verdedigen, als je niet mag zeggen dat het mooi is?

‘Ik heb gekozen voor het materiaal hout, omdat dit materiaal het oergevoel weergeeft en de harde weerklank heeft van de mens. De vormen die ik er aan vast heb geplakt, zoals dit vergiet, staat voor alle energie die verloren gaat door de verharding van de maatschappij. Ik wil hiermee een statement maken dat de mens aan zachtheid inboet en dat dat een groot verlies is. De organische ronde vorm is de gevangen ziel van de mens.’

Nouja, het kan nog beter. Erger, bedoel ik dan.

snow-skin-mooncakes

Snow skin moon cakes

De kunst van het bazelen, daar ist-ie weer. Met een UvA-collega bedacht ik nog, en ik weet niet of ik het me nog juist herinner, wederom een leuke boektitel: de kunst van slagvaardigheid. Niets leukers dan boektitels bedenken. Het plot. Maar het dan helemaal gaan schrijven, tja, dat duurt me dan weer te lang. Liever dit soort korte bazelstukjes.
Wat ik ook lekker vind om te zeggen is ‘silly git’, waarbij de t een t-d wordt. Alsof je verkouden bent, zegmaar. ‘Go-getter’, uitgesproken met de Britse t is veel leuker dan hoe het eigenlijk hoort.

Hm, ik kom eigenlijk alleen maar met Engelse woorden. Er zijn toch heus wel Nederlandse woorden die ik graag over mijn tong laat rollen?
Ik heb wel een heel rijtje van lievelingswoorden die ik graag bezig. Overigens het werkwoord bezigen wordt door mijn kinderen vol afschuw aangehoord en antiek verklaard. Nu is bezigen ook wel wat minder in schwung – oja, die is fijn, schwungggg – maar is moderner dan het werkwoord dorsten. Dat iemand iets niet dorst te toen. Durven, schroom hebben. Maar dat woord gebruik ik eigenlijk niet. Het komt er eigenlijk op neer dat, als mijn kinderen het woord niet kennen, ze daarmee besluiten dat het antiek is en dat ik daarom onmiddellijk moet stoppen met dat soort woorden in zinnen stoppen.
‘Normaal praten, mam!’

Even terug naar Nederlandse woorden die lekker bekken.
Bullebakken bekt wel lekker. Het woord natuurlijk. Van het type moet ik niks hebben, evident. Het werkwoord snoeien. Het gebak Babka, waarbij je de laatste a zo’n beetje in slikt. Polverones, overigens ook categorie Spaans gebak (anijskoekje), maar ja, dus Spaans. Wellicht zou ik een lijstje kunnen maken, die ik af en toe aanvul. Is dat nuttig? Welnee. Maar dan dus ter verpoos ende vermaeck, om te onstijgen aan de benauwende sleur des levens.

 

 

  

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gebazel, Raaskallen op niveau en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s