Den Ochtend

Een vreemd gevoel, zo ‘s ochtends vroeg al op mijn computer aan ’t tikken. Niet ongewoon an sich, hele meutes scharen zich rond half 9 bij de computer. Als fervent avondmensch is het voor mij echter ongewoon om op mijn vrije dag ook al rond deze tijd up&running te zijn. Fris gedouched en met ontbijt bij mijn laptop, even het nieuws online lezend.
Hoe komt dat zo? In eerste instantie door mijn aanbouw en de mannen die elke werkdag om 8 uur weer verder willen bouwen. Heel fijn dat ze het doen, en zeker zin in de aanbouw! En inmiddels ambieer ik ook rond half 9 op mijn werk te zijn.

Maar dus vroeg op mijn vrije dag mijn bed uit? Bijzonder en in tweede instantie dus omdat ik heb ontdekt dat er dan meer uren in een dag zitten en ik dat best prettig vind. Een groter gevoel van productiviteit, vooral. Goh, het is pas 9 uur en ik heb al van alles gedaan.

Echter, en ondanks mijn 8 uurtjes slaap die ik door op een veel nettere tijd naar bed te gaan heb weten te pakken, zit ik toch weer na drie kopjes koffie twee uur later alweer te knikkebollen. Waarom dat is, snap ik niet. Hoor ik dan ook nog een te rustig muziekje, voel ik hoe de slaap me alweer trekt. Wat een onzin, ik heb acht uur slaap gehad, we gaan hier dan natuurlijk niet aan toegeven. Ik heb juist het gevoel dat ik nu veel tijd heb voor mijn creatieve dingen, niet enkel dat vervelende huishouden die ik zo marginaal mogelijk uitvoer. Maar gelukkig is het tijd om koffie te zetten voor de mannen. Nouja, vandaag is er maar een en vermoedelijk ga ik het tweede kopje zelf opdrinken.
Ik heb weleens gehoord dat je ook kunt gapen, slaperig kunt worden, doordat je te weinig vocht in je lichaam hebt. Dus bij deze giet ik mijn glas water, die al paraat staat, in een keer naar binnen. Hm, het scheelt een beetje.

Als ik dan lees over creatieve geesten met strakke rituelen en barre ochtendritmes, huiver ik van ontzetting. In het boek “Dagelijkse rituelen; hoe bekende kunstenaars, schrijvers, filmmakers en andere creatieven werken” van Mason Currey staan godzijdank ook avondgeesten en zelfs nachtspoken.

Dat doet me dan weer deugd. En hoewel ik zeg avondmensch te zijn, ben ik waarschijnlijk een middagmens, piekend rond tea time. Het is wel leuk om stil te staan bij de vraag of ik zelf ook rituelen heb, maar ik kom dan toch niet met een bijzonder antwoord. Een verstilde omgeving, muziek waar de eeuwigheid doorheen klinkt (zoals de eerder genoemde oriëntaalse duduk) en wellicht een wierookje. Ik ben dan een en al sereniteit en toewijding. Af en toe slaak ik weleens een hartgrondige vloek, bijvoorbeeld als iets na een paar geduldige pogingen ineens misgaat. Maar geen kip die daar last van heeft. Enkel de buren vragen zich dan mogelijk even af wat er in vredesnaam zo verschrikkelijk mis gaat.

Een minder serene activiteit waar ik ook hartgrondig en vooral hard tekeer kan gaan, is als ik iets wil pakken uit een van mijn nu zo volgestouwde keukenkastjes. Ik had het geheel à la Kondo leeggeruimd maar voor de aanbouw moest ik weer spul weg gaan zetten en dus van mijn netjes gesorteerde kastjes weer een rotzooi gaan maken. Voorheen was het ook weleens een godsverzoeking om er iets uit te pakken of zelfs in te zetten, maar nu helemaal. Het is absoluut zenuwtergend. Met gespannen tegenzin manoeuvreer ik dan een leeg tupperware doosje enigszins met beleid op een lege plek en bid dan dat het alsjeblieft blijft liggen. Negen van de tien keer flikkert er dan toch iets uit. Tot mijn verrassing weet ik me nog best vaak te beheersen, alhoewel ik ernstig veel zin krijg om het hele keukenkastje in elkaar te trappen. Dat is zonde natuurlijk, bovendien moet ik het repareren en dus probeer ik de ergernis van me af te zuchten. Soms vragen mijn kinderen vanaf de bank ‘gaat het wel, mamma?’ en dan grom ik ‘laat me maar even’. Soms vragen ze niets en dan roep ik geërgerd en onredelijk: ‘ja, gaat het wel, mamma?’ om er wederom grommend en een beetje theatraal achteraan te roepen ‘jahoor, niks aan de hand’. Mijn kinderen houden zich dan wijselijk stil.

Maar, daarom hoera voor mijn aanbouw, want ik kijk vooral uit naar het moment dat ik niet meer hoef te ‘stoeien’ met de keukenkastjes, of met overdreven veel beleid (zen in het dubbelkwadraat) andere dingen pakken. Voor een goed doel vind ik het ook niet zo’n punt om vroeg op te staan. En met een vierde kopje koffie ben ik eindelijk voorbij het knikkebollen, broeva haro!

Hopelijk krijg ik niet weer een existentiële implodatie, waardoor alles ineens zinloos lijkt. What’s the point? De dood in de pot, zoals je dan kunt zeggen. Een vreemd en vooral onwenselijk trekje in mijn dna, die niet bevorderlijk is voor productiviteit en een zonnig gemoed. Ik probeer dat altijd uit mijn hoofd te schudden, de ‘niet lulleh maar poetseh’ mentaliteit vast te pakken en te kiezen voor ‘exploderen’, hoeveel chaos dat dan ook geeft. Het houdt me in ieder geval wakker.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gebazel en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s