Stiekem webloggen – kent u die uitdrukking?

26 januari 2013

Ik moest er aan denken toen ik eigenlijk iets van me af wilde schrijven – nee, niet het solliciteren, en by the by bedankt Anonymous, voor uw felicitaasie, heb inderdaad even iets te doen! – en me toen weer bedacht omdat ik dat weer niet bekend wilde maken. Toch wil ik graag ook hier mijn neus laten zien, vooral omschrijven hoe ik mijn neus snuit, snuif en het in de lucht steek.
Omschrijvingen over hoe ik voel, sputter, bloos – dat doe ik heeeel soms als ik ineens toch onder de indruk ben danwel geraak van iemand (lees: leuke man) of als ik iemand zijn of haar naam niet kan herinneren/zeker weet, ook heel erg – en verdwaal en de weg godzijdank weer weet te vinden.
De Weg. Klinkt als je reinste spiriwiri-novel. De Weg – met als subkop: verlossing in de goddelijke vonk. Ha! Daar kan ik ook nog wel een blog mee vullen, hoewel in de subkop al absoluut waarheid zit. Maar tsja, spiriwiritaal (aan elkaar, volgens het groene boekje, of is het in 2013 alweer omgekeerd omdat ze op de redactie aldaar weinig te doen hebben?) krijgt zo snel een wat pathetisch karaktertje. En daar kan mijn (half)Groningse aard niks mee. Die moet daar toch danwel om grinniken danwel lichtjes om kokhalzen. [Inderdaad, het woord danwel gebruik ik heel erg graag, dit voor de scherpe lezers onder ons.]

Maar! terug naar wat ik wilde zeggen. Waar ik van overloop is inderdaad te privé en horen mijn vriendinnen alleen maar, voor sommigen wellicht een overkill maar uiteraard probeer ik het enigszins te doseren, om de vriendschap te kunnen behouden en ze zich niet dodelijk vermoeid van mij afkeren. Anyhoo, genoeg andere items natuurlijk. Stiekem webloggen is natuurlijk de grootste contradictie die er bestaat. Ik heb het niet over anoniem webloggen, overigens. Om het risico te verkleinen dat onwelkome sujetten mijn blog lezen, of personen die mogelijk iets kunnen doorbrieven aan de betreffende persoon, heb ik mijn naam gegoogled en gekeken of de blog als link werd aangekondigd. Maar neen. Gek wel. Uiteraard wordt mijn werk vermeld, zelfs schoolbank, zelfs nog een link van een secretaressenbaan (let op de ‘n’! Keurag valgens ’t Groena boekja) van jaren, gevoelsmatig eeuwen geleden.
Maar niet deze blog. Dus ik zou het kunnen vertellen. Maar toch doe ik het niet. Het is wel een heel leuk dingetje. Momentje. Mijn imago verandert dan wellicht van scherp en eigenzinnige woman naar blije-geiterig bakvisje. Nee, dat kan ik niet aan. Ik moet hier echt nog even een nachtje over slapen, niet zomaar mijn zorgvuldig opgebouwd imago overboord gooien, het kind met het badwater weggooien zoals je dan kunt zeggen.
Imago is een groot goed, zeker op internet. Flauwekul is één ding. Monumentale voorvallen voor jezelf kunnen voor anderen een tamelijk grote onbenulligheid hebben. Natuurlijk moet iedereen dat zelf beslissen en ach, sinds wanneer maak ik mij druk om de mening van mensen die verder van mij af staan dan mijn vrienden en familie?
De enige manier om het toch kwijt te kunnen, het in de wereld te werpen, is inderdaad ergens een ander anoniem blog open te gooien en dan die beerput leeg gaan scheppen. Nouja, beerput, alsof het zo’n zware lading heeft. Neen, dat is niet zo. Nein, nein. Frivool, eerder.
Het enige wat ik nog wel kwijt wil, en ik besef dat het heel cryptisch en onbegrijpelijk is en blijft, is dat ik nogal dol ben op ketchup these days… 😉 +++

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Raaskallen op niveau en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s