Caramba!

24 augustus 2013

Ik had graag van Spaanse komaf willen zijn. Of Italiaans, of Frans. Meditteraans. Maar ondanks mijn herhaaldelijk wanhopig gevraag aan mijn lieve vader of het echt waar is, ontkent hij nog steeds het antwoord niet. Hij blijft zeggen dat mijn wortels in Duitsland en ergens hier in Nederland liggen. ‘Maar ik heb donker haar!’ roep ik dan een beetje teleurgesteld, net als een klein meisje die hoort dat ze niet naar de Efteling mag deze zomer. ‘Ja, maar dat is niet van jezelf, dat is geverfd!’ hoor ik dan om me heen.

Wat een onzin! Ik ben altijd donker geweest. Misschien is het iets donkerder dan vroeger. Hoe dat is gebeurd, weet ik niet, ik heb gewoon magisch haar. Ik ontken alles. Afijn, ik heb natuurlijk blauwe ogen, wat niet echt typerend Mediterraans is. Als ik bruine ogen zou hebben, zou mijn moeder iets uit hebben moeten leggen aan mijn vader.

Anyhoo, hoewel er veel dingen maakbaar zijn, danwel veranderbaar, kun je helaas niets aan je roots veranderen. Dat is nu eenmaal zo. En ik kom niet uit een slechte soap gewandeld waar ik ineens een geadopteerd Spaans meisje blijk te zijn. Dat zou ik bovendien niet eens willen want ik heb hele fijne ouders. Hoewel ik heus niet afkerig ben van mijn families van mijn vaders kant en die van mijn moeder, dat stukje erfgoed, spreken de roots van veul, veul langer geleden me gewoon niet zo aan. Ik heb niks met Duitsland. Helemaal niets. Niets met de taal, niets met de cultuur. Niets met het eten. Het stukje affiniteit mis ik dus. Net zoals de andere kant van de familie, die naar ik meende uit Zeeland kwam. Zeeland. Geen idee. Ik wou daar nog wel eens heen maar op de een of andere manier ben ik er nog nooit gekomen. Er zit niemand die ik ken, uitgezonderd een nogal verre kennis die niet speciaal opgewekt zal worden van mijn komst. Gewoon, omdat we een mager lijntje hebben.

Ik wil erg graag een connectie voelen met mijn roots maar dat gaat dus niet. Rest me alleen nog de opties om in mijn roman dan wel Mediterraanse roots te hebben, en er maar van uit te gaan dat ik dan tenminste maar in mijn vorig leven in die contreien leefde. Mogelijk is ook nog dat ik zowel in Duitsland als in Zeeland een vorig leven heb geleid waarbij ik dramatisch aan mijn eind ben gekomen.
Wellicht kan ik daar nog achter komen door regressie/reïncarnatietherapie te volgen. Maar misschien moet ik eerst nog een stoornis danwel een blokkade opsporen of ontwikkelen, anders word ik wellicht naar huis gestuurd. Voor de lol zoiets doen is natuurlijk te gek voor woorden, dat is niet de bedoeling, mevrouw Woltjer!
Hm. Wel lastig, ik ben toch tamelijk perfect, naast mijn enkele, nauwelijks noemenswaardige zwakke puntjes. Of krijg ik dan om de oren geslingerd dat ik dan toch zeker een narcistische persoonlijkheidsstoornis of een preoccupatie met eigen persoon, danwel compulsief egocentrisme manifesteer? Als ik zoiets onder de leden zou hebben, zou het me waarschijnlijk niet eens deren. Een vreemd voordeel voor zulks slag menschen.

Ach, goed, het is wat het is. Papiras papuras e pommes patatas.

Olé!

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Raaskallen op niveau. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s